Insancıklar

Dostoyevski’nin henüz yirmi dört yaşında kaleme aldığı İnsancıklar, Rus edebiyatının ilk toplumsal romanlarından biri kabul ediliyor.; ; Sınıf çatışması, edebiyat sevgisi ve hayata tutunma çabasının iki dostun mektuplarıyla anlatıldığı bu eser, büyük yazarın okuyucunun karşısına çıktığı ilk kitabı.; ; “Aynı eski, bildik eşyalara bakındım durdum.; ; Aynı gri, kasvetli eşyalara.; ; Eskisinden farklı görünmüyorlardı.; ; Peki o mürekkep lekeleri, masa, aynı sandalyeler.; ; Zaten önceden gördüklerim miydi gerçekten? Evet, aynılardı, tamamen aynılardı hem de.; ; Peki, o zaman ben neden durduk yere yeniden doğmuş gibi davranmıştım ki? O ruh hâlinin sebebi neydi? Benim için birden güneş doğmuş, gökyüzünü maviye çevirmişti de o yüzden.; ; Neden öyle olmuştu? Neden bazen, gerçek olmasa da, tatlı kokular bahçeye dolmuş gibi oluyor? Benim aptalca hayal gücümün ürünü olsa gerek hepsi.; ; Bazen insan duygusallığa sürüklenip hayatının neye benzediğini unutuyor.; ; Hatta heyecanından gereksiz heveslere kapılıp kendini kandırıyor işte.;